Kαταλήψεις

Ένα θέμα που « μαστίζει », - πάντα κατα την άποψη τών πανίσχυρων ΜΜΕ, και συνεπώς τον κοινών θνητών - την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα την ελληνική μαθητική κοινότητα τα τελευταία χρόνια είναι οι σχολικές και πανεπιστημιακές καταλήψεις.


Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα περί αυτού του θέματος και τις μαθητικές καταλήψεις που γίνονται σε όλα τα σχολεία της περιοχής μου, αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στο internet και να κάνω μία απλή αναζήτηση ψάχνοντας για άρθρα με θέμα την κατάληψη σχολείων. Πόσα άρθρα βρήκα; Περιττό να σας πω ότι ήταν πολυάριθμα.


Ώπως είναι λογικό υπήρχε ενα πλύθος απόψεων για το ίδιο θέμα, απο την απόλυτη υποστίριξη μέχρι την τυφλή καταδίκαση αυτού του φαινομένου ως ανόυσιου και βλαβερόυ.
Αν και οι απόψεις μου δεν συμβαδίζουν με την εναντίωση των καταλήψεων (Μάλλον το αντίθετο), πρέπει να παραδεχτώ πως έχουν ένα δίκαιο, απο την πλευρά τους.
Οι καταλήψεις πάντα ήταν το πιο ακραίο μέσο διαμαρτυρίας των μαθητών και γενικότερα των νέων απέναντι στην κοινωνία, στα προβλήματα που δημιουργούνται από τους πολιτικούς και άλλες ηγετικές μορφές του κράτους.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα το Πολυτεχνείο Ήταν μια από τις πιο αιματηρές αλλά ταυτόχρονα και πιο τολμηρές πράξεις της νεολαίας, και πιστεύω, πως αν και πολλοί από αυτούς που επέζησαν τώρα είναι υψηλόβαθμα στελέχη πολιτικών παρατάξεων και « τρώνε » με χρυσά κουτάλια, όλος ο ελληνικός λαός θα θυμάται αυτά τα παιδιά που κατά κάποιον τρόπο συντέλεσαν στην κατάρηψη της στρατιωτικής δικτατορίας.
Συμπέρασμα ; Τα ακραία μέσα διαμαρτυρίας είναι επιλυτικά μέσα για ακραία προβλήματα και ακραίες καταστάσεις…


Καθώς έψαχνα βρήκα πως τα σχολεία που είναι υπό κατάληψη αυτή τη στιγμή είναι πάνω από 250. Πέρσι είχαν ξεπεράσει αν θυμάμαι καλά τα 1000 σχολεία.
Δυστυχώς όμως, αμφιβάλλω αν τα 50 από τα 250 σχολεία που τελούνται υπό κατάληψη τώρα, έχουν αιτήματα σοβαρότερα από το να γίνει η τυρόπιτα τετράγωνη για να έχουμε εναλλακτικές λύσεις στο από πού θα την δαγκώσουμε.

Όσο σουρεαλίστικο και εάν φαίνεται αυτό το αίτημα, υπήρξε πράγματικο σε πολλά σχολεία. Προσφάτως όταν συνάντησα έναν φίλο μου, μαθητή στο Τεχνικό λύκειο του Ευκλείδη, και των ρώτησα για τους δικόυς τους λόγους κατάληψης, απάντησε με το εξής πρωτόγνωρο επειχήρημα :'' Θέλουμε η μία βρύση στο σχολείο μάς να ρεέι σοκολατούχο γάλα, και η άλλη ημίγλυκο κρασί..''
Εν αρχή το έλαβα ώς αστείο. Όταν ρώτησα άλλους μαθητές του ίδιου σχολείου, απάντησαν με τον ίδιο τρόπο.

Βέβαια σε όλους τους κανόνες υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, και αυτό αποδεικνύεται με το εξής δεδομένο : Δύο σχολεία στην Πολίχνη κάνουν κατάληψη για να καταργηθεί η διπλοβάρδια που ισχύει σε λιγότερα από 10 σχολεία στην Ελλάδα και που, βεβάιως, είναι αδιανόητο για μια χώρα που θέλει να λέγεται κράτος – μέλος της Ε.Ε !
Σε τέτοιου είδους καταστάσεις φυσικά και αξίζει να κάνεις κατάληψη όχι μόνο για μία μέρα αλλά και για μια βδομάδα, ακόμη και μήνα εάν χρειαστεί

Φυσικά και μπορεί να γίνουν καταλήψεις και με ποιο απλές αιτίες
Φυσικά και μ’ αρέσει να έχουμε κατάληψη στο σχολείο μιας και χάνω μάθημα που στην ουσία το βαριέμαι κιόλας
Όμως το να κλείνω, άνευ απώτερου (ορθού) σκοπού το σχολείο και τα 2/3 να πηγαίνουν για καφέ ή να πηγαίνουν στα σπίτια τους και να μένουν μέσα 5 – 10 παιδια που παίζουν δεν το ονομάζω κατάληψη.
Το ονομάζω βλακώδες λούφα.




Συγγραφή : Dr. Romen
Bοηθητική συγγραφή : W. Burroughs.